Szklane usta

Film opowiada o młodym twórcy, który przebywa na oddziale psychiatrycznym, a jego wewnętrzny świat staje się główną przestrzenią akcji. Zamiast tradycyjnej fabuły dostajemy wgląd w pulsujące podskórnie obrazy – wspomnienia, lęki, fantazje i złudzenia składające się na intymną mapę jego umysłu. To, co dzieje się „na zewnątrz”, schodzi na drugi plan; liczy się przede wszystkim intensywność doznań, które mogą wybuchać, choć bohater fizycznie pozostaje w jednym miejscu. Reżyser pokazuje, że rzeczywistość psychiczna bywa nieporównanie pełniejsza niż ta materialna. Sekwencje pojawiają się równocześnie, nakładają, przenikają, tworząc narrację wymykającą się zwykłym filmowym regułom. Brak tu dialogów – jedynymi przewodnikami po tej wewnętrznej podróży są muzyka i bogato opracowana warstwa dźwiękowa, która staje się substytutem słów i komentarzem do emocjonalnego chaosu bohatera.