Wojaczek

Bohaterem filmu jest Rafał Wojaczek – poeta, którego współcześni określali mianem kaskadera literatury. Twórcy nie próbują jednak odtworzyć jego biografii krok po kroku. Zamiast tego wybierają migawkową opowieść o ostatnich chwilach jego niepokornego, krótkiego życia, w którym słowa i codzienność przenikały się tak ściśle, że trudno je dziś rozdzielić. Reżyser nie rekonstruuje faktów, ale przywołuje atmosferę – zapis ulotnych scen, pamiętanych gestów, obrazów i cytowanych wypowiedzi, które złożyły się na mit Wojaczka. Poeta, dla którego życie miało wybrzmiewać jak wiersz, a wiersz miał być przedłużeniem życia, sam współtworzył tę aurę. Resztę dopowiedzieli ludzie, którzy go znali lub czytali – poruszeni intensywnością jego istnienia i dramatycznym finałem. Efektem jest portret twórcy, w którym realność i kreacja zlewają się w jedno – świadectwo człowieka, który konsekwentnie rozmywał granicę między sztuką a własnym losem, aż stał się legendą.