Zaduszki

Michał i Wala spędzają weekend w małomiasteczkowym hotelu, gdzie zaczynają powracać wspomnienia z przeszłości – zarówno te bolesne, jak i niezrealizowane marzenia o szczęściu. Bohaterowie nie potrafią otworzyć się na siebie, ich lęk przed głębszym uczuciem, na które nie potrafią się zdobyć, wynika z traum wojennych, które utrudniają im zaufanie do drugiego człowieka. Choć nie potrafią się w pełni zaangażować, w końcu lęk przed samotnością okazuje się silniejszy, a ich relacja – choć pozbawiona pasji – przybiera formę związku z konieczności. Film bada granice między samotnością a potrzebą bycia z drugim człowiekiem, ukazując, jak dramaty przeszłości mogą determinować przyszłość, pozostawiając bohaterów w psychologicznym impasie.