Idę do słońca

Dokument Andrzeja Wajdy przedstawia twórczość Xawerego Dunikowskiego, wybitnego rzeźbiarza I połowy XX wieku, z okazji 60-lecia jego pracy artystycznej. Film ukazuje artystę w pracowni wśród słynnych „głów”, nowoczesnych popiersi i rzeźb takich jak „Ewa”, „Macierzyństwo”, „Tchnienie”, „Fatum” czy „Dante”. Pokazuje też cykl głów wawelskich oraz „Kobiety brzemienne” ustawione w plenerze nad morzem. Z czasem socrealizmu związane są Pomnik Wdzięczności dla Armii Czerwonej w Olsztynie i Pomnik Czynu Powstańczego na Górze Św. Anny. Tytuł filmu nawiązuje do podtytułu „Autoportretu” Dunikowskiego z 1917 roku, przedstawiającego artystę jako masywną postać o dwóch obliczach – zwróconym ku słońcu i ku ziemi. Komentarz Bohdana Czeszki, czytany przez Aleksandra Bardiniego, nadaje filmowi ton socrealistyczny.