Wielki Tydzień

Ten kameralny dramat psychologiczny wyrasta z historii pojedynczego człowieka, który staje wobec wewnętrznego rozdarcia: powinien pomagać ukrywającym się Żydom, lecz w jego pamięci wciąż tkwi bolesna uraza wobec jednej z nich. To osobiste napięcie, jeszcze w czasie wojny ograniczone do indywidualnego wyboru, po jej zakończeniu zaczęło być odczytywane znacznie szerzej — jako metafora moralnych dylematów polskiego społeczeństwa skonfrontowanego z tragedią Zagłady. W realiach skrajnego zagrożenia odsłoniły się wszystkie możliwe oblicza człowieczeństwa: od odwagi i bezinteresownej solidarności, po tchórzostwo, egoizm i okrucieństwo. Film, oparty na prozie Jerzego Andrzejewskiego, bada te szarości, unikając łatwych wyroków i skupiając się na tym, jak bardzo postawy ludzi ukształtowała presja czasu i lęk o własne życie.