Panny z Wilka

Wiktor Ruben (D. Olbrychski), osłabiony i przygnębiony po stracie przyjaciela, wyjeżdża na wieś, aby odwiedzić miejsca swojego dzieciństwa – dwory wujostwa i domy mieszczące tytułowe panny z Wilka. Na miejscu spotyka większość z nich: Kazia (K. Zachwatowicz) z synem, Julcia (A. Seniuk) z córkami, Jola (M. Komorowska) i Zosia (S. Celińska). Tunia jest już dorosła, a Feli nie ma, gdyż zmarła wcześniej. Film ukazuje codzienne życie na wsi, spacery, rozmowy i wspólne posiłki jako refleksję nad upływem czasu i ulotnością chwil. Wajda tworzy melancholijny obraz miejsc i ludzi, łącząc adaptację literacką z osobistymi wspomnieniami autora opowiadania, Jarosława Iwaszkiewicza, którego postać pojawia się we wstępnych scenach, sugerując częściowe utożsamienie z bohaterem.