Ludzie z pociągu

Akcja filmu toczy się na małej, zapomnianej stacji kolejowej, gdzie ożywają wspomnienia z czasów okupacji, w tym dramatyczne wydarzenie, kiedy w wyniku awarii utknął pociąg pełen ludzi – wśród nich partyzantów, cywilów, a także osób ukrywających się przed niemieckimi żołnierzami. Pamięć o tym incydencie, który miały miejsce w 1943 roku, kształtuje życie bohaterów filmu, szczególnie dla starego zawiadowcy stacji, który wspomina tamten moment jako kluczowy, choć wówczas nie zdawał sobie sprawy z tego, jak dramatyczne w skutkach będą te wydarzenia. Film wyróżnia się także swoistym połączeniem komizmu i grozy. W dialogach i interakcjach bohaterów widać różne podejścia do wojennej przeszłości – niektórzy próbują rozładować napięcie humorem, inni natomiast zamykają się w milczeniu, nie mogąc poradzić sobie z traumą. Kutz wykorzystuje konwencję dramatu obyczajowego, by poruszyć kwestie społeczne i psychologiczne – sposób, w jaki mała, prowincjonalna społeczność radzi sobie z pamięcią o wojnie i z tym, co po niej pozostało. Scenariusz powstał na podstawie opowiadania Mariana Brandysa „Chłopiec z pociągu”.