Zezowate szczęście

Jan Piszczyk (Bogumił Kobiela), doświadczony życiowymi porażkami, błaga naczelnika więzienia, by pozwolił mu tam pozostać – tylko za kratami przestał prześladować go pech. Od dzieciństwa próbował sprostać oczekiwaniom otoczenia, lecz każda próba kończyła się kompromitacją: od harcerskiej defilady, przez nieudaną miłość i antysemickie zamieszki, po podejrzenia o szpiegostwo podczas wojny. Po 1945 roku z zapałem angażował się w budowę Polski Ludowej, lecz karierę zrujnowało jedno niefortunne zdanie w gazetce ściennej. Mimo jego błagań zostaje wyrzucony z więzienia na wolność. Zezowate szczęście to jeden z najważniejszych filmów szkoły polskiej, a rola Piszczyka stała się aktorskim triumfem Bogumiła Kobieli. Andrzej Munk potwierdził tym filmem mistrzostwo w tworzeniu komedii o gorzkim, tragikomicznym wydźwięku.