Pierścionek z orłem w koronie

Marcin, młody podchorąży powstania warszawskiego, wycofuje się z ruin miasta wraz z niewielką grupą swoich żołnierzy. Podczas ewakuacji zostaje ranny, a towarzysząca mu Wiśka wręcza mu pierścionek jako znak przywiązania. Próba uratowania jej przed napaścią wrogiego żołnierza kończy się niepowodzeniem. W szpitalu Marcin spotyka sanitariuszkę Jankę oraz majora Steinerta, przełożonego z podziemia. Razem próbują odnaleźć ocalałych powstańców. Świadomy małych szans na kontynuowanie walki zbrojnej, Marcin decyduje się działać w ukryciu, wykorzystując pozory współpracy z władzami, by pomagać byłym żołnierzom Armii Krajowej. Poznany wcześniej żołnierz Armii Ludowej, „Tatar”, zajmuje stanowisko w regionalnym komitecie PPR i pozwala Marcinowi pracować jako kierowca. Jednak jego działania przyciągają uwagę porucznika UB Kosiora, który złośliwie niszczy symboliczny pierścionek akowca. Marcin stara się połączyć zwaśnione strony i negocjuje spotkanie między kierownictwem podziemia a PPR, lecz jego wysiłki nie przynoszą oczekiwanych rezultatów. Odwracają się od niego bliskie osoby – Janka i Wiśka – a jego nadzieje na kontynuowanie misji zostają ostatecznie zniweczone.