Życie codzienne

„Życie codzienne” to film z nurtu dokumentu kreacyjnego lat 70., który obserwuje zwykłe czynności ludzi, eliminując z kadru ich twarze. Dzięki temu opowieść staje się bardziej uniwersalna, ale też wprowadza poczucie anonimowości i depersonalizacji. W rytmie pracy fabryk i codziennych obowiązków Szulkin pokazuje społeczeństwo, którego życie ogranicza się do funkcji społecznych, a materialny komfort nie rekompensuje wewnętrznej pustki. W filmie prawie nie ma dialogów, a dźwięk sprowadzony jest do monotonnych odgłosów otoczenia, co podkreśla obojętność i rutynę życia bohaterów.