Olimpiada 40

Film opowiada o grupie jeńców wojennych w jednym ze stalagów w 1940 roku, którzy postanawiają zorganizować własną, nielegalną olimpiadę. Zorganizowanie igrzysk w obozie, gdzie jeńcy zmuszeni są do pracy w kamieniołomach, staje się ich sposobem na przetrwanie moralne i duchowe w brutalnych warunkach okupacji. Pomimo surowych zakazów ze strony niemieckich strażników, jeńcy organizują zawody sportowe, tworząc własne emblematy, pamiątkowe proporczyki i "hymny". Zawody odbywają się w konspiracji, z udziałem coraz większej liczby zawodników i kibiców. Do obozu przyjeżdża nowy, surowy nadzorca, Otto Schultz, który ma na celu zwiększenie wydajności pracy w kamieniołomach. Wkrótce odkrywa, że jeden z jeńców, Piotr, jest byłym sportowcem, który kiedyś rywalizował z nim na olimpiadzie. Schultz proponuje Piotrowi lepsze traktowanie w zamian za współpracę, jednak Piotr odrzuca ofertę, organizując jednocześnie olimpiadę. Zawody odbywają się mimo zakazów i brutalnych represji, a ostatnią konkurencją jest skakanie „żabką”, które niemieccy oprawcy stosują jako karę dla jeńców. Piotr, za organizację igrzysk, zostaje ukarany obozem karnym. Film porusza temat ludzkiego oporu i ducha wolności nawet w najbardziej ekstremalnych warunkach wojennych, ukazując, jak jeńcy, pozbawieni nadziei, odnajdują ją w idei olimpijskiej.