Rycerz

W zapomnianym przez bogów, średniowiecznym księstwie panuje rozkład – bieda miesza się z przemocą, a moralność dawno skonała pod ciężarem niekończących się konfliktów. Monarchą jest człowiek słaby i łatwowierny, którym manipulują wszyscy dookoła, bo nikomu nie zależy na zmianie dotychczasowego, wygodnego chaosu. Jedyną osobą, która odmawia pogodzenia się z upadkiem kraju, pozostaje młody Rycerz – marzyciel pragnący przywrócić ziemi dawny blask, porządek i uczciwość. W królestwie żywa jest opowieść o cudownym instrumencie – arfach o złotych strunach, która kiedyś wypełniała kraj harmonią, a po jej tajemniczym zniknięciu wraz z morzem przyszła epoka ciemności. Rycerz postanawia odnaleźć zaginiony symbol utraconej świetności. Podczas swojej wędrówki trafia na wspólnotę mnichów wznoszących niezwykłą budowlę – świątynię bez murów. Utrzymują, że wznoszą ją w sobie samych, doskonaląc ducha. Wędrowiec przekonuje ich jednak, że równie ważne, a może i pilniejsze, jest otwarcie się na ludzi, którzy żyją w cierpieniu i potrzebują realnej pomocy, a nie tylko idealistycznych konstrukcji w sferze metafory.