Cztery pory roku

Akcja filmu skupia się na dwójce artystów, mężczyźnie i kobiecie, którzy zdecydowali się porzucić życie w mieście i osiedlić się w drewnianej chatce nad rzeką, na leśnym odludziu. Tam, w bliskim kontakcie z naturą, ich życie toczy się zgodnie z rytmem przyrody, a zmiany pór roku stają się metaforą przemijania ich własnego życia. Ich spokój zostaje zakłócony, gdy muszą zmierzyć się ze śmiercią ojca mężczyzny. Wspólne przeżywanie tej straty, w kontekście życia z dala od cywilizacji, staje się dla bohaterów momentem głębokiej refleksji nad życiem, sztuką, miłością i nieuchronnym upływem czasu. Film pokazuje, jak bliskość natury i spokój odludnej egzystencji stają się przestrzenią do przepracowania trudnych emocji, zrozumienia własnych granic i odnalezienia sensu w końcowych etapach życia.